Ya anmı lıklar,
kendi hikâyesidir kendi romanındır insanın.
Kendini ya atmaktır sonsuzlukta amaç.
Kendisi dı ında eyleri konu ederken, onlar üzerinde
dü ünürken, sürekli kendisinden yazar kelimelerce.
Bu hikâyesinin kahramanları, bazen “ben”,
bazen ”sen”, bazense “o” olur kendini yazarken.
Kendini, kendisi olmayanlardan türetir ve
onlarla ili kisi sayesinde kendini ke feder.
“Palyaço” da ben, bazen Karadeniz’de “horon” teptim,
bazen Güneydoguda “halay” çektim, bazen
Trakya’da“kar ılama” oynadım, bazen Egede
“zeybek”kurdum Efelendim.
Ben oldum, ya adım gönüllerde Anadolu’yu.
Ama onları hep Palyaço maskemin arkasına gizledim.
O zaman, geni zamanda biz oldum, hepimiz oldum.
Insan, kendi ezgilerinden,
dünyanın en muhte em bestesini yaratmak için
yola çıkar günün birinde.
Çünkü insan, o muhte em beste için, en dogru ton,
en dogru ritim, en dogru formdur özünde…
Adil Arslan
A D İ L A R S L A N
SEVMEK
Geçmiş zamanı değil
Anı yakalamak gerek dostum
Sindirmek nefesin yettiğince
yaşamak doğrularını
İliklerine kadar sevmek
Sevmeyi bilmek
Ahkam kesmek yeri geldiğide
Yaşanası kılmak dünyayı
Güzeli sevmek
İnsanı sevmek
Dünyayı sevmek
Sevmek işte ne bileyim ne olursa
Var gücünle
Bıkmadan usanmadan
Sevmek sevebildiğince...
Adil Arslan

 Palyaço Olmak İsterdim

ATADOST YAYINLARI